Premache aukshan
मज हसवू पाहती किती पावसाळे
पण आहे सारे तुझ्याच ना बळे
भास्करा तुज वाचून व्यर्थच सारे
असो तो चंद्र वा असतील तारे
आणतो जरी त्या शीतल धारा
तुज वाचून कुठला हा पावसाळा
लोपेल तुझे का तेज कधी ते
झाकतो जरी तुज ढग तो काळा
धाडतो रोज चांदणे मजसाठी
चंद्र नभातून करी विनवण्या
तूच खरा पण स्वयंप्रकाशी
तो तर जगतो किरणांवर उसन्या
वाट पाहाते, फिरत राह्ते
कक्षेत तुझ्या मी सतत भास्करा
तूच खरा तो तेजस्वी नर
भुलवित नाही मज नक्षत्र पिसारा
तव किरणांच्या मधू स्पर्शाने
विसरते मी विरहाचे ते क्षण
तुझ्याच भवती फिरुनी करते
प्रेमाचे मी तुजला औक्षण
Comments
Post a Comment